HardM@n

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสดูซีรี่ย์ฝรั่งเรื่องหนึ่ง ชื่อเรืองก็คือ Prison Break หลายคนได้ยินชื่อก็ร้องอ๋อ หรือบางคนอาจจะไม่รู้จัก(ใครเค้าจะมาว่างดูรวดเดียวจบเหมือนมึงครับไอ้บ้า) ผมจะขอสปอยเล็กน้อยแบบพอเป็นน้ำจิ้มไก่

Prison Break เป็นเรื่องราวของ ชายคนหนึ่งที่ลงทุนเข้าไปติดคุกนะคุกที่มีความเข้มแข็งมากที่สุดในรัฐเพื่อที่จะช่วยพี่ชายที่ติดคุกและจะโดนประหารในอีก1เดือน ด้วยข้อหา ฆ่าน้องชายของรองประธานาธิปดีสหรัฐ  

 เรื่องราวดำเนินไปแบบ ลุ้นระทึกตลอดเวลา แต่การแหกคุกครั้งนี้น้องชายได้เตรียมการต่างๆไว้หมดแล้วด้วยสมองอันเฉียบแหลม จากการเตรียมการทำให้การแหกคุกครั้งนี้ดูง่ายแสนง่าย แต่ด้วยความที่ภายในคุกอะไรก็เกิดขึ้นได้ อีกทั้งมีปัจจัยต่างๆที่ไม่สามารถควบคุมอยู่ได้ด้วย ทำให้มีผู้ล่วงรู้ แผนการครั้งนี้หลายคน ส่งผลให้การแหกคุกครั้งนี้ไม่ง่ายอย่างที่ตั้งใจไว้

สปอยแค่นี้พอละ เดี๋ยวมากไปคนที่อยากจะไปดูจะมาด่าถึงบุพการีผมซะเปล่า555 ตอนนี้เรื่องมาถึงSeason 3 ละ ยิ่งดูไปเรื่องมันยิ่งดูซับซ้อน เกี่ยวกันไปเกี่ยวกันมา ตามสไตร์ซีรี่ฝรั่ง

เปล่าๆอย่าเข้าใจผิดว่าผมจะออกนอกชื่อเรื่องนะไม่ได้มาเชียร์กระตุ้นยอดขาย ซีดี ไม่ได้ตังค์ซักแดง(ถ้าได้ก็เอานะครับ) เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อผมดูไปซักพัก ด้วยเนื่้อเรื่องเื่อง ที่เกี่ยวกับ พี่ๆน้องๆ คนรักและ ครอบครัว ผมเลยรู้สึกเป็นพี่ป๋อ(เอ้า งง งง กันใหญ่  พี่ป๋อ สะกิดใจไงครับฮิ้วววววว)เอาหล่ะ หลังจากผมรู้สึกเป็นพี่ป๋อเอ้ย สะกิดใจลึกๆ ถึงวัฒนธรรม อย่างนึงของฝรั่ง

 วัฒนรรมการบอกรัก
เป็นจุดนึงที่ผมเป็นพี่ป๋อ(ยังๆไม่เลิกนะไอ้มุขแป็กนี่) ฝรั่งเค้าบอกรักคนที่เค้ารักอย่างไม่เขินอาย บอกทุกครั้งที่รู้สึก มันไม่ใช่แต่เพียงการบอกรักแบบหนุ่มสาวนะครับ มันรวมไปถึงการบอกรัก พ่อ แม่ด้วย ในซีรี่ย์ที่ลุ้นระทึกจากการหนีการตาล่า ถ้าดูไปแบบลึกๆจะเห็นความรักตกเต็มพื้น ทุกตัวละคร แสดงความรักในแต่ละรูปแบบ แม้กระทั้งตัวละครที่ดูแล้วเลวร้ายที่สุดก็ยังมีความรัก แสดงให้เห็นว่าแม้จะเลวแสนเลว แต่ความรักก็ยังสามารถไปสถิตย์อยู่ในหัวใจที่ดำมืดได้ แม้ไม่ต้องเอ่ยปากก็แสดงการบอกรักกันได้

ย้อนมาดูตัวเอง
ผมชอบคำพูดหลายๆคำในซีรี่เรื่องนี้ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้รู้ไว้ว่าผมรักพี่นะ" เป็นคำพูดของพระเอกที่บอกกับพี่ชาย ผมรู้สึกว่ามันดูจริงใจไม่เฟค เป็นการย้ำเตือนว่า แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาในอนาคต ขอให้รู้ว่ากูรักมึงนะ
ผมว่าสังคมไทย เราน่าจะลองเอาวัฒนธรรมแบบนี้มาใช้บ้างนะครับ(เห็นไปรับเอาแต่อะไรมาก็ไม่รู้) ก่อนออกบ้าน ก็บอกรัก กลับบ้านก็บอกรัก เจอกันก็บอกรัก ผมว่าสังคมไทยคงจะสวยงามกว่านี้เยอะ เราไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะได้จากกันไปเมื่อไหร่ จะได้บอกรักกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ การบอกรักมันฟังดูดีกว่าคำว่า กูเกลียดมึง กูเกลียดทัก..
(เอาแล้วไง)

วันนี้คุณบอกรักใครหรือยังครับ ?